Niezwykła kultura Hucułów w opracowaniu Włodzimierza Szuchiewicza

27-07-2016

Huculszczyzna od XIX wieku wzbudza niesłabnące zainteresowanie zarówno wśród badaczy kultury, podróżników jak i zwykłych turystów i poszukiwaczy przygód. Jedną z przyczyn tego zainteresowania tym terenem jest wiele reliktowych form przekonań i praktyk, które zachowały się na danym obszarze po dziś dzień. Huculszczyzna obejmuje obszar Karpat Wschodnich oraz górzyste tereny Pokucia i Bukowiny. Huculi ? wraz z Łemkami i Bojkami ? stanowią grupę górali karpackich. W przeszłości tereny współczesnej Huculszczyzny wchodziły m. in. w skład państwa polskiego, monarchii austro ? węgierskiej oraz ZSRR. Obecnie Huculszczyzna wchodzi w skład Ukrainy i Rumunii. Większa część Huculszczyzny znajduje się po stronie ukraińskiej, rumuńscy Huculi zamieszkują przygraniczne wioski regionu Maramuresz oraz na Bukowinie.

O charakterze religijności górali karpackich, którzy byli przywiązani do formy kultu, a nie dogmatów, można się dowiedzieć poznając ich różnego rodzaju wierzenia. O demonologii huculskiej pisali już autorzy w XVIII wieku. Wspominają o nich w swych pracach Adam Fischer, Oskar Kolberg, Wincenty Pol, Sofron Witwicki.

Monografia "Huculszczyzna", wydana po raz pierwszy w 1902 roku w języku polskim i ukraińskim, składająca się z czterech tomów, jest autorstwa nauczyciela i etnografa Włodzimierza Szuchiewicza. Stanowi ona ważny przełom w badaniach nad tą niezwykłą kulturą. Także współcześni badacze korzystają ze szczegółowych opisów Szuchiewicza. Wielkim walorem jego
pracy jest zaprezentowanie nazewnictwa wszystkich opisywanych obiektów oraz zwyczajów, a także załączenie niezwykle bogatego materiału ilustracyjnego zawierającego szczegółowe dane na temat budownictwa, stroju, zajęć ludności, przemysłu domowego, obrzędowości, pieśni i podań. Monografia ta była owocem dwudziestoletnich własnych badań i obserwacji.